De Staat van Cuijk

“Geschiedenis loopt van het verleden naar het heden. Collectief geheugen loopt van het heden naar het verleden.” Motti Golani

De Nationale Canon heeft er toe bijgedragen dat veel groepen en gemeenschappen aan de slag gingen met een eigen canon. Veelal wordt de locale canon aangegrepen om de eigen identiteit aan de hand van erfgoed te profileren. Zo ook de Cuijkse Canon die Het Verhaal van Cuijk verteld. Erfgoed krijgt pas betekenis in een verhaal. Dan ontstaat een beeld over vroeger en zijn we in staat die andere tijd (en de onze) beter te begrijpen.

De geschiedenis is zijn gang al gegaan, nu is het aan ons om er een verhaal van te maken.

Start – De staat van Cuijk

Zwarte kameraden, helden en een verloren jeugd

Met name als het om oorlog gaat lijkt de geschiedenis zwart-wit, je hebt de ‘goeden’ en de ‘fouten’. Tot dat je je er meer in verdiept, dan blijkt dat de mate van goed en fout een groot grijs gebied beslaat.

Een Engelse spion, al in 1941 in Nederland, berichtte destijds aan Londen: “Bij een invasie zullen de Dutch een stoel pakken, langs de kant van de weg gaan zitten en toekijken wie er wint. Daar gaan ze dan handel mee drijven”. Een beetje gechargeerd maar toch. Het blijft een taboe, maar waarschijnlijk waren er in WO II meer collaborateurs dan verzetslieden. En na Letland hebben vanuit Nederland de meeste (±25.000) soldaten voor de Waffen SS gediend.

Moeilijk, daarom twee verhalen om te inzicht te krijgen in (en wellicht begrip voor) de invloed van omstandigheden op menselijk gedrag. Om te beseffen dat de keuzes die je maakt, of die anderen voor je maken, sterk afhankelijk zijn van tijd en plaats.

Kuukse Minse:

De mensen die zij vreesden; Truus Telkamp, verzetsvrouw

De kinderen die wij vreesden; Frans Smeets, NSB kind