Het geheugen van het land III

Tuiavii, een bewoner van Samoa, die begin vorige eeuw een rondreis maakte door Europa vertelt bij thuiskomst aan zijn stamgenoten hoe wij wonen: “De stenen kisten (flats) met al die mensen, de hoge steenspleten (wegen), die er doorheen kronkelen als lange rivieren, het geraas en getier, de zwarte rook dat er boven zweeft, zonder een enkele boom, zonder een plekje blauwe lucht, zonder wolken – dat alles tezamen noemen de Papalagi (blanken) ‘stad’. De stad is zijn schepping, waarop hij buitengewoon trots is. Er wonen daar mensen, die nooit een boom, nooit een bos gezien hebben, nooit de blote hemel, mensen die leven als de kruipende dieren in de lagunen, die onder de koraalriffen huizen, hoewel die beesten tenminste nog door het frisse zeewater worden omspoeld en de zon met haar warme mond nog tot hen door dringt.” Uit De Papalagi, Erich Scheurmann.

VLINDERMH

Tijd voor ons om erop uit te trekken, de natuur in. Dat kan zelfs heel dichtbij, op fietsafstand kan je genieten van een prachtig natuurgebied dat ook nog eens leest als een geschiedenisboek. Extra’s – Over-leven aan de Maas – de Maasheggen.

Het geheugen van het land I

Gajus Julius Caesar in Commentarii Rerum in Gallia Gestarum (Commentaren op de gebeurtenissen in Gallië), beter bekend als de Bello Gallico (Commentaren over de Gallische Oorlog), boek II-17: “…hadden zij jonge boomen gekapt en neergebogen, zóó dat die aan de zijden nog talrijke takken lieten ontspruiten, en daartusschen plantten zij braam- en doornstruiken. Op die wijze vormden deze heiningen bolwerken, alsof ’t wallen waren, door welke men niet alleen niet binnendringen, maar zelfs met den blik niet doordringen kon.” Uit het Latijn 
door 
Dr. J. J. Doesburg.

Voor de geboorte van Christus geschreven, misschien wel de oudste schriftelijke vermelding van het Land van Cuijk. Volgende week meer…

Het cement van de samenleving

CBS rapport (2015) ‘Sociale Samenhang’: Het verrichten van vrijwilligerswerk is een belangrijke indicator van maatschappelijke betrokkenheid en participatie. Het gaat om vrijwillige inzet van burgers voor anderen en voor de samenleving. (…) Vrijwilligerswerk heeft naast een maatschappelijke ook een sociale functie. Door het verrichten van activiteiten voor een organisatie kunnen sociale contacten en daarmee sociale netwerken ontstaan die van belang zijn voor de sociale samenhang. De Nederlandse bevolking is over het algemeen positief over de waarde van vrijwilligerswerk voor de samenleving.

Koning Willem-Alexander in zijn eerste troonrede: ’De klassieke verzorgingsstaat verandert langzaam maar zeker in een participatiesamenleving. Van iedereen die dat kan wordt gevraagd verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar eigen leven en omgeving’. Het werden historische woorden: grootscheeps opgepikt door de media, hét woord van het jaar 2013 en inmiddels niet meer weg te denken uit ons collectieve vocabulaire.

Dat is duidelijke taal, vrijwilligers lijken wel het cement van de samenleving. CBS rapport (2015) ‘Sociale Samenhang’: Ongeveer de helft van de bevolking van 15 jaar en ouder heeft zich in 2014 minstens één keer als vrijwilliger ingezet voor een organisatie of vereniging. De meeste vrijwilligers doen dat voor sportverenigingen, scholen, levensbeschouwelijke organisaties en voor verzorging en verpleging.

Cuijk kende in de jaren ’50 ’60 en ’70 een groep vrijwilligers die zich inzette voor een heel specifieke, maar grote groep, de kinderen.

Extra’s – Op zoek naar de verloren tijd – Avontuur Kindervreugd.