De dood van een orgelman

Waarin Cuijk geconfronteerd wordt met de raadselachtige verdwijning van een bekende Cuijkenaar en denkt dat er lijken onder de vloer van een kapsalon liggen.

Nederlanders zijn dol op online-shoppen, maar even zo goed willen ze op zaterdag in de stad lopen, winkelen is leuk, het is een activiteit die in de mens is verankerd. Zo af en toe hoor je dan ook nog een oud muziekinstrument, het draaiorgel. In veel steden kom je nog een orgelman tegen, in Cuijk niet meer. Wat is er gebeurd?

Extra’s – Kuukse Minse – De dood van een orgelman

Café De Blijde Ontmoeting

Waarin u kennismaakt met de broeders van de natte gemeente in Cuijk en leert hoe je een avond gratis kunt drinken.

Tegenwoordige cafés zijn eerder flexwerkplekken dan kroegen. Het bier heeft plaatsgemaakt voor caffè latte, het biljart voor de laptop. Daar zitten dus allemaal mensen te werken, nijver volkje. Sommigen hebben heimwee naar de bruine kroeg waar mensen hun biertje dronken en een kaartje legden onder het genot van een vers sigaretje. Te laat, andere tijden zullen we maar zeggen.

 

Extra’s – Op zoek naar de verloren tijd – Café De Blijde Ontmoeting

De schrijver en de kiezelsteentjes

Alhoewel de maakbaarheidsillusie steeds zichtbaarder wordt heeft de mens een oerneiging alles naar zijn hand te zetten. Sinds we rechtop lopen grijpen we in op onze omgeving. En in wat voor een ellende we ook terechtkomen, we proberen er altijd weer iets van te maken. Dat interesseert me en daar schrijf ik over. 

De grote verhalen uit ons verleden zijn bekend, ik schrijf op wat anderen laten liggen. De canon van Cuijk gaat vooral over mensen van wie wij de wereld hebben overgenomen en over voorwerpen die hun waarde vooral danken aan de verhalen en herinneringen die erachter schuil gaan.

Ik schrijf niet wetenschappelijk, eerder narratief. Iets voorbij de waan van de dag ook, niet alles is wat het lijkt. Het gaat ook niet over boegbeelden, bijzondere mensen vind je overal, doorgaans ook nog eens met een natuurlijke wijsheid in pacht. 

In de canon van Cuijk verhalen over voorwerpen die nooit in een museum zullen geraken en over mensen die nooit beroemd worden, maar die toch leuk zijn om te vertellen.

U mag de verhaaltjes zien als kiezelsteentjes. Klein Duimpje stooide deze om de weg naar huis terug te vinden. U helpt het de weg terug te vinden in uw geschiedenis. Want zonder kiezelsteentjes verdwalen we en weten we niet meer wie we zijn, waar we vandaan komen of waar we naartoe willen.

START – De schrijver

Een verre voorouder en de schrijver

Een verre voorouder en de schrijver

 

Gelukkig in een gesticht

Oktober is de Maand van de Geschiedenis, met dit jaar als thema ‘geluk’. Daar sluiten wij ons graag bij aan met een verhaal over het Liefdesgesticht in Cuijk.

Het Liefdesgesticht is misschien wel de eerste multifunctionele accommodatie van Cuijk geweest, bewoond door de Zusters van Liefde. Zij hebben zich honderdzeventig jaar ingezet voor de Cuijkse gemeenschap. O.a. voor een goed verzorgde oude dag, lichamelijk en geestelijk. Pionierswerk door de Zusters van Liefde.

De overige goede werken leest u in de eerste van een drietal vensters (Liefdesgesticht – Porta Caeli – Maartenshof) over de bejaardenhuisvesting/ouderenzorg in Cuijk.

Moderne Tijd – De ouderenzorg in Cuijk – Gelukkig in een gesticht

Huidige zorgcentrum Castella

Wonen en werken aan de Heilige Lijn

Veel oog voor cultureel erfgoed was er eind twintigste eeuw niet. De tijdspanne dat men het ook een goed plan vond om historische binnensteden plat te bulldozeren om er Hoog Catharijnes neer te zetten.  Ook station Cuijk zou in 1975 vervangen worden door laagbouw, daar heeft men, na hevige protesten van de Cuijkse bevolking, van af gezien.

Veel andere gebouwen aan de Maaslijn hadden dit geluk niet, vandaar een nieuw verhaal in de serie ‘Gebouwen die nog maar namen lijken’, onder extra’s.

Spoorhuisje Nr. 24 stond op de weg naar Haps

‘Il vient de loin’ (Constant Gabriël)

Paul_Gabriël_il vient de loin

‘Il vient de loin’ (Constant Gabriël) Kröller-Müller Otterloo

 

 

 

Zomeravond op de velden

en de verre treinen kan men horen

“Elegie’, Maurice Gilliams 1921

Met name de Tweede Wereldoorlog heeft van de ‘Bosatlasgrens’ een sociale grens gemaakt, maar mondjesmaat worden er weer pogingen ondernomen de contacten tussen de Nederlandse en Duitse grensregio’s te herstellen. Tot en met het begin van de twintigste eeuw was er nauwelijks sprake van een grens, over en weer werd er gewerkt, gefeest, gehuwd en gereisd. Dat laatste ook per spoor, van het land van Cuijk uit zo de Niederrhein in, en verder. Dwars door het land van Cuijk liep een spoorlijn, onderdeel van de internationale verbinding Londen – Berlijn – Sint Petersburg. Moderne Tijd – ‘dat Duitse lijntje’, een verlopen dienstregeling.

Hij komt van ver, uit het niets, en rijdt op volle snelheid het Land van Cuijk binnen, de stoomtrein.

IMG_4194kopie

Het geheugen van het land I

Gajus Julius Caesar in Commentarii Rerum in Gallia Gestarum (Commentaren op de gebeurtenissen in Gallië), beter bekend als de Bello Gallico (Commentaren over de Gallische Oorlog), boek II-17: “…hadden zij jonge boomen gekapt en neergebogen, zóó dat die aan de zijden nog talrijke takken lieten ontspruiten, en daartusschen plantten zij braam- en doornstruiken. Op die wijze vormden deze heiningen bolwerken, alsof ’t wallen waren, door welke men niet alleen niet binnendringen, maar zelfs met den blik niet doordringen kon.” Uit het Latijn 
door 
Dr. J. J. Doesburg.

Voor de geboorte van Christus geschreven, misschien wel de oudste schriftelijke vermelding van het Land van Cuijk. Volgende week meer…

Het Amerika Museum

Nog niet zo lang geleden was er in Cuijk een etnografisch museum, het Amerika Museum. Dit was een klein, maar zeer bezienswaardig museum dat zich, als enige in Nederland, volledig toelegde op de oorspronkelijke culturen van het Amerikaanse continent. Een museum over mensen. Jammergenoeg is het dit museum niet gelukt zich aan te sluiten bij Het Nationaal Museum van Wereldculturen (Afrika Museum, Tropenmuseum en Museum Volkenkunde).

Om het geheugengat te dichten een venster over dit bijna vergeten museum. Extra’s – Op zoek naar de verloren tijd – Het Amerika Museum.

Museum Volkenkunde Leiden

Museum Volkenkunde Leiden foto Hans Peters

Het Museum Volkenkunde bezit een grote collectie artefacten die stuk voor stuk een menselijk verhaal vertellen. Vlak bij station NS Leiden.