Kleinhandel in papier, vodden en metalen

In 2014 was er in de Pont in Tilburg een expositie van de Amerikaanse fotograaf Philip Lorca DiCorcia. Daar waren oa een paar portretten te zien van zijn wereldberoemde serie ‘Heads’ waarin hij een moment vastlegde uit het alledaagse leven van nietsvermoedende voorbijgangers. Na het zien van deze foto’s ga je anders over straat, je kijkt met andere ogen naar voorbijgangers. Omdat een hoofd kan intrigeren. In Cuijk zou Lorca DiCorcia ongetwijfeld zijn lens op Toon Snoeren gericht hebben. Een markante kop die niet zou mistaan in de serie Heads

Toon Snoeren, ooit tijdelijk ambtenaar van de Burgerlijke Stand in het toneelstuk ‘Dorp in onrust’, pakt ieder morgen – weer of geen weer – zijn bakfiets en gaat op pad. Op weg voor zijn handel. In het dagelijks leven verdient Toon een goede boterham aan de handel in oud papier, lompen en oud ijzer. De opbrengst noemt Toon “een klein traktementje”.

toonbakfiets-logo

Dagelijks bezoekt Toon enige vaste adresjes: fabrieken en garages waar men het oude metaal voor hem bewaart. Ook particulieren weten hem te vinden, als men papier of lompen kwijt wil. Of zoals hij zelf zegt: “ik ken Cuijk en Cuijk kent mij”.

Antonus Snoeren komt uit een gezin van 14 kinderen. Geboren in de ‘Kets’ (Kaatsheuvel) op Maria Hemelvaart, hij noemt zich dan ook een Mariakindje. Het gezin was groot genoeg om een voetbalelftal te formeren. We waren allemaal goede voetballers en met vader onder de lat konden we een geducht elftal in het veld brengen. Toon zelf heeft nog bij het tweede van Willem II gespeeld! Dat was dan ook een van de weinig prettige herinneringen aan zijn jeugd. Toen pa Snoeren werkloos werd verviel het gezin in armoede. De kinderen moesten twee maal daags naar een nabij gelegen zusterklooster om eten te halen. Om 12 uur een emmer warm eten (wortelenstamp of zuurkool) en om 5 uur brood.

Carnaval Nˆlers Toon Snoeren

Toezichthouder vuilstort

In het najaar van 1939 werd Toon soldaat. Hij was in Tilburg toen de Duitsers binnenvielen. Hij is in Tilburg gebleven en gehuwd. Na de oorlog ging Toon ijs verkopen voor een Italiaan. De stek was ideaal, vlakbij de dierentuin en een middelbare school. “Ook een goede boterham”, maar toen aan de openbare ijsverkoop vestigings- en andere eisen gesteld werden was het feest voorbij. Via Moergestel belandde Toon in Cuijk waar hij eerst in cafe de Nieuwe Meet (het vroegere Maashotel) en later aan de Zandberg woonde. Op de Zandberg zat Toon dichtbij de gemeentelijke plantsoenendienst. Toen daar de post toezichthouder op de vuilnisbelt vakant raakte was Toon er als de kippen bij. Ruim 8 jaar is Toon directeur van de vuilnisbelt geweest (nu wijkpark Heeswijkse Kampen!). “De leukste jaren van mijn leven” volgens Toon, “ik heb daar heel Cuijk leren kennen”. Gesprekjes over het weer en JVC. Nooit over de politiek, Toon besefte maar al te goed dat als je iedereen te vriend wil houden je twee onderwerpen moet vermijden: geloof en politiek.

Cuijk Toon Snoeren en Dina Weijers van CafÈ De Bond

Toon Snoeren en Dina Weijers van
Cafe De Bond

“Als Dina Weijers kwam bracht ze altijd een flesje bier voor me mee”. Daar kon Toon haar nog diezelfde avond voor bedanken. Iedere avond klokslag half negen meldde Toon zich namelijk bij cafe de Bond van Dina. Voor zijn grote hobby, kaarten met een potje pils erbij. Hoe eenvoudig kan het leven zijn.