Huize de Masenod

Op 29 mei 1960 vierde pater H. Breukers O.M.I. (Missionary Oblates of Mary Immaculate) in het provincialaat van de Paters Oblaten van Maria te Cuijk zijn veertigste priesterfeest. Pater Breukers was een der grondleggers van het werk der Oblaten in Nederland en eerste Overste van het klooster in Cuijk.

Slechts weinigen zullen zich deze pater herinneren, nog het klooster van de Oblaten in de Grotestraat, huize de Masenod, later omgedoopt in huize Bethanië. U fietst of loopt er waarschijnlijk heel vaak langs, misschien heeft u er een paar jaar geleden in de tuin wat biertjes geproefd, maar het verhaal van dit gebouw raakt in de vergetelheid.

Tijd om uw memorie op te frissen en een venster toe te voegen aan ‘Gebouwen die nog maar namen lijken’.

Extra’s – Gebouwen die nog maar namen lijken – Huize de Masenod

Huize Masenod

 

Zomerconcerten in Cuijk

De beiaardcultuur in Belgïe wordt tegenwoordig door de UNESCO erkend als voorbeeldpraktijk voor de omgang met immaterieel cultureel erfgoed. Intussen komt de beiaardcultuur ook voor op de Nederlandse lijst van immaterieel cultureel erfgoed. Ook Cuijk heeft dit belangrijke erfgoed in huis, het carillon in de zuidertoren van de St Martinuskerk.

Dit carillon wordt iedere woensdag bespeeld door de ‘stadsbeiaardier’ Marcel Siebers, van 14.30 tot 15.15 uur. Deze zomer kunt u ook op de vrijdagen in augustus het carillon beluisteren, een viertal beiaardiers zal op de vrijdagavonden (19.00 – 20.00 uur) zomerconcerten verzorgen. Voor informatie over het carillon kunt u het venster lezen over ‘Torenmuziek Cuijk’.

Extra’s – Immaterieel Cultureel Erfgoed – Torenmuziek Cuijk

Torenmuziek Cuijk

Zomerconcerten 2020:

07 aug. Merle Kollom (Estland)

14 aug. Marcel Siebers

21 aug. Jasper Depraetere (België)

28 aug. Marc Van Bets (België) 

Luisterlocaties:

  • Romeinse Tuin, Archeologisch Centrum
  • Kerkplein en terras Café ‘Toebes’
  • Nabij passantenhaven aan de Maas
  • Klavierkamer in de toren

Een somertogje door Cuijk e.o.

Vakantie in het buitenland is deze zomer niet zo vanzelfsprekend. Gelukkig zijn er dichtbij genoeg alternatieven. U kunt zich aansluiten bij de onder rijke Gouden Eeuwers heersende trend om ‘somertogjes’ en ‘plaissierreijsjes’ te maken door de eigen Republiek. Ook dicht bij huis is er genoeg te beleven. Het Land van Cuijk is een land dat ontdekt wil worden. En voor wie wil genieten vanuit de eigen (luie) stoel,  historische ontdekkingsreisjes door Cuijk en omgeving.

Deze maand gaan we in gedachten terug naar de negentiende eeuw en een wandeling maken. Dit doen we met behulp van de aquarellen van Arnold von Geusau, die hier tijdens zijn pensioen verbleef en Cuijk en omgeving vastlegde voor de komst van de fotografie. Zijn werkjes vormen een mooi sfeerbeeld van het dagelijkse leven.

Vroegmoderne Tijd – Cuijk 1874 – 1886

Cuijk 1874 – 1886

Als verdiepingsvensters artikelen (integraal overgenomen) met zeer leesbare stukjes over Arnold von Geusau en de schilders von Geusau.

  • Arnold von Geusau, afdeling Heemkunde FotoArchiefDienst
  • P.M.H. Breukers, ‘Biografie van de Cuykse aquarellist Arnold van Geusau (1817-1886)’ in: “Merlet” 18 (1982) p. 74-78. Tijdschrift Merlet is een uitgave van de Historische Kring ‘Land van Cuijk’
  • A.J.M. Hoevenaars, ‘Een speurtocht naar de schilders Von Geusau’, in: De Mulder; uitgave van de heemkring Molenheide 29 jrg (oktober 2008), p. 13-27

van kerk tot supermarkt

“De stenen kisten met al die mensen, de hoge steenspleten, die er dooreen kronkelen als lange rivieren, het geraas en getier, de zwarte rook en het zand dat er boven zweeft, zonder een enkele boom, zonder een plekje blauwe lucht, zonder wolken – dat alles te samen noemen de Papalagi stad. De stad is zijn schepping, waarop hij buitengewoon trots is. Er wonen daar mensen, die nooit een boom, nooit een bos gezien hebben, nooit de blote hemel, nooit de grote geest van aangezicht tot aangezicht hebben aanschouwd, mensen die leven als de kruipende dieren in de lagunen, die onder de koraalriffen huizen, hoewel die beesten tenminste nog door het frisse zeewater worden omspoeld en de zon met haar warme mond nog tot hen door dringt.”    Aldus Tuiavii, een bewoner van Samoa, die begin vorige eeuw een rondreis maakte door Europa.

Gelukkig is Cuijk geen stad (meer). Het laatste verdiepingsvenster over de ‘stadspoort’ van Cuijk, van noodkerk tot supermarkt.

Moderne Tijd – de stadspoort van Cuijk – van kerk tot supermarkt

van kerk tot supermarkt

Vlees, vliegtuigen en Veghelse waar

De westpoort van Cuijk – Vlees, vliegtuigen en Veghelse waar

Eind 19de eeuw was Cuijk een agrarisch getint plaatsje, passend in de tijd, Brabant was een provincie van boeren (zie de schilderijen van van Gogh). De eenzijdige landbouwstructuur werd echter stukje bij beetje doorbroken en de industriële gedachte begon hier wortel te schieten op een wijze die in deze streek voor onmogelijk werd geacht. In de eerste helft van de twintigste eeuw ontwikkelde Noord-Brabant zich tot een van de meest prominente economische trekkers van Nederland. En Cuijk blies haar partij behoorlijk mee. We bouwden vliegtuigen!

Zie hiervoor ook: Nieuwe tijd, nieuwe nering

Het tweede verdiepingsvenster over de westpoort van Cuijk, Moderne Tijd, de stadspoort van Cuijk.

Vlees, vliegtuigen en Veghelse waar

De westpoort van Cuijk – het molentijdperk

Noord-Brabant kende vroeger ‘richtwegen’, kaarsrechte zandpaden en karrensporen die de dorpen met elkaar verbonden. Die paden richtten zich op de kerktorens aan de horizon. Als je van uit het westen Cuijk naderde liep je richting (oude) kerktoren. Eenmaal bij de standaardmolen aangekomen stond je aan de poort van Cuijk. Een plek waar tot vandaag ondernemers goederen en diensten aanbieden.

Het eerste verdiepingsvenster over de westpoort van Cuijk

De westpoort van Cuijk – het Molentijdperk

De stadspoort van Cuijk

In deze tijd is volkshuisvesting en stedenbouw een zaak van architecten en stedenbouwkundigen. En die lijken het niet altijd met elkaar eens te zijn; gaan we voor een (romantische) tuinstad, een (functionele) compacte stad, of iets ertussenin? Over één aspect lijkt men het doorgaans wel eens te zijn, de poort van de stad. Een herkenbare, unieke entree voor iedereen. Denk aan de stadspoorten van weleer of bijvoorbeeld het door Pierre Cuypers ontworpen Centraal Station van Amsterdam. De oostpoort van Cuijk is uiteraard de Maaskade met de Martinuskerk. Maar van het westen uit?

Vandaag een introductie, de komende weken (iedere week) een verdiepingsvenster over deze westpoort van Cuijk.

Moderne Tijd – De stadspoort van Cuijk

Ooit waren ze naast en tussen ons…

Er is opnieuw bezorgdheid om het groeiend antisemitisme. Er zijn aanwijsbare vooroordelen over joden bij Links (anti Israël), Rechts (van oudsher) en helaas reist het antisemitisme ook mee met vluchtelingen. Een probleem dat de komende jaren niet kleiner zal worden.

De geschiedenis vertelt niet één verhaal, het is een caleidoscoop van meningen en interpretaties. Bij elk verhaal is de vraag te stellen wiens geschiedenis wordt verteld en vanuit welk perspectief een gebeurtenis is vastgelegd. Daarbij is de grens tussen goed en fout doorgaans vaag en fluïde. We worstelen steeds meer met uiteenlopende historische visies. Een geschiedenisboek zonder zwarte bladzijden bestaat niet, voor geen enkel volk of land.

Cuijkse Joden 40-45

 

De Joodse gemeenschap in Cuijk (40-45)

Leren van de geschiedenis lijkt een onmogelijke opgave. En zelfs als die voorspeld wordt zijn we niet in staat het tij te keren. Volgende weekend een kort verdiepingsvenster over het lot van de Cuijkse joden in de Tweede Wereldoorlog. Toen in 1945 de kanonnen eindelijk zwegen konden we de balans van de bezetting opmeten, en die was voor enkelen niet best.

Cuijk en het corona virus

Wat kan het snel gaan, in recordtempo van ecopanische naar viropanische tijden. Was het woord duurzaamheid niet weg te slaan uit de media, nu draait alles om het corona virus. Gewoonlijk wordt u hier bijgepraat over Cuijks erfgoed, verhalen over de mensen op wiens schouders wij staan, over gebeurtenissen uit ons Land van Cuijk, over bijzondere gebouwen, over feesten en eigenaardigheden van de bewoners. Maar wij zijn niet alleen op de wereld en grenzen bestaan alleen nog op papier. Ziekteverwekkers hebben zich zo wie zo nooit iets aangetrokken van de lijntjes in de Bosatlas.

Deze keer een verhaal uit Civis Mudi, over hoe mensen wereldwijd omgingen en nog steeds omgaan met epidemieën. Heel leesbaar en voor deze keer niet met het accent op Cuijk e.o., daarvoor is het te groot.

Ik hoop dat iedereen in de bizarre wereld, waarin we nu leven, nog gezond is en erin slaagt zijn/haar leven aan te passen aan de tijdelijke, nieuwe werkelijkheid.

Moderne Tijd – Epidemieën en irrationele reacties

Altijd al belangrijk geweest, schone handen